Ο καιρός συνεχίζει να περνάει σαν ταχεία της γραμμής, να απομακρύνετε στο γύρισμα του κεφαλιού κοιτώντας πίσω, και να προκαλεί τα συναισθήματα κοροιδευτικά και περιπαικτικά με ένα μικρό πονηρό μειδίαμα. Οι στιγμές όμως συνεχίζουν να είναι κολλημένες στο εδώ,στο τώρα, αδύναμες να φαντασιωθουν,να δραπετεύσουν, να εξιλεωθούν. Κάποτε έλεγες ότι τα πάντα είναι στο χέρι σου,ακόμα και ο χρόνος, εξουσιαζες και αραδιαζες κάμποσες αμπελοφιλοσοφιες για το μέλλον, το αύριο. Το αύριο που έλεγες τότε... έγινε σήμερα, και όλα τα σχέδια κάπου χάθηκαν σε φοβίες, αναστολές και υποχρεώσεις. Βαραίνει ο νους και οι ιδέες μοιάζουν σαν μια οφθαλμαπάτη, προσπαθείς να ανοιχτεις αλλά μένεις στο κάπου, ρουφας τις γουλιες του καφέ αργά, σκέφτεσαι ακόμα λιγότερο, και ανακαλύπτεις ότι το διάλειμμα τελειώνει και πρέπει να συνεχίσεις την βάρδια. Και ο καιρός συνεχίζεις να περνάει και οι στιγμές συνεχίζουν να είναι κολλημένες, ακόμα μια νύχτα κενή, μουχλιασμενη και ανήμπορη, μέχρι να ξαναγεννηθεις με τις πρώτες ακτίνες του ήλιου.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου