Η Αγάπη του Διαβόλου. Το μεγαλύτερο Απωθημένο!…
BY
Παράξενο πράγμα το ανθρώπινο μυαλό. Κρατάει αναμνήσεις σε εκείνες τις μικρές-μικρές συνάψεις του, που νόμιζες ότι είχες σβήσει για πάντα. Μνήμες που
είχαν σχεδόν ξεχαστεί. Είχαν περάσει στο χώρο του υποσυνείδητου. Νόμιζες πως είχες ξεμπερδέψει πια μαζί τους. Δεν σε απασχολούν πια και μόνο φευγαλέα παίρνουν από τις σκέψεις σου σαν παλιό ασπρόμαυρο φιλμ.
Ξαφνικά κάτι συμβαίνει. Κάτι απρόβλεπτο. Εκεί που νόμιζες ότι είχες βάλει τη ζωή σου σε μια τάξη, γυρίζει ο κόσμος όλος ανάποδα. Μια τυχαία συνάντηση, ένα πρόσωπο από τα παλιά, έρχεται να ξεθάψει όλα εκείνα που με κόπο είχες κρύψει. Και όλα αλλάζουν.
Ένα όνομα. Ναι… Ένα όνομα. Ένα όνομα που φέρνει χαρά και τρόμο συνάμα. Ένα όνομα που κάνει την καρδιά σου να φτερουγίζει, κόβοντας της ταυτόχρονα τα φτερά. Ένα όνομα που στο άκουσμα του, το στομάχι σου δένεται κόμπος. Ο κόσμος σου δεν θα είναι πια ο ίδιος καθώς, έρχονται οι αναμνήσεις και διαλύουν τα πάντα. Αναμνήσεις από τα παλιά. Τα πολύ παλιά. Τότε που γεννήθηκε ο πρώτος μεγάλος έρωτας.
Η πρώτη αγάπη κατέχει ξεχωριστή και ζηλευτή θέση στην καρδιά και στη μνήμη. Είναι αυτή που έχει χαραχτεί με μελάνι ανεξίτηλο στα βαθύτερα κομμάτια της καρδιάς και της ψυχής. Είναι αυτή που πονάει περισσότερο, αυτή που ποτέ δεν ξεχνιέται, ποτέ δεν ξεπερνιέται. Δεν έχει ημερομηνία λήξης. Γι’ αυτό και έχει το δικό της όνομα.
Η Αγάπη του Διαβόλου.
Είναι ίσως το μεγαλύτερο απωθημένο. Όχι για αυτό που δεν έζησες, αλλά αυτό που γεύτηκες μόνο για λίγο, που δεν πρόλαβες να χορτάσεις. Νοιώθεις ότι όλα ήταν μια στιγμούλα χαμένη στο χρόνο… Κύκλοι ζωής που δεν ολοκληρώθηκαν. Σταμάτησαν απότομα και έμειναν μισοί. Χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Έτσι απλά …
Αυτή η αγάπη ζει μέσα στη μνήμη. Την τροφοδοτεί με ελπίδες και γεμίζει το μυαλό με σχέδια και σενάρια. Σενάρια που ξέρεις ότι ποτέ δεν θα πραγματοποιηθούν, γιατί πολύ απλά δεν έγιναν τη στιγμή που έπρεπε. Παρόλα αυτά δεν θέλεις να τα αποχωριστείς. Δεν θέλεις να ξεκολλήσεις. Μέσα από τις μνήμες και τα σενάρια ζεις τις στιγμές εκείνες. Τις καλές και τις άσχημες. Όλες όμως μοναδικές…
Ο πιο δυνατός έρωτας είναι ο ανεκπλήρωτος. Αυτός που έμεινε μισός και περιμένει το κάτι για να ολοκληρωθεί. Το κάτι που όμως δεν θα έρθει ποτέ. Μόνο στα σενάρια της φαντασίας, όταν μένεις μόνος με τις σκέψεις τα βράδια. Τότε που αναμνήσεις παίρνουν μορφή. Τότε που χάνεσαι στα μονοπάτια της λήθης. Τότε που νιώθεις ολοκληρωμένος μέσα από αυτόν τον ανολοκλήρωτο έρωτα. Και αισθάνεσαι ευλογημένος που σου δόθηκε η ευκαιρία να ζήσεις την Αγάπη του Διαβόλου…
είχαν σχεδόν ξεχαστεί. Είχαν περάσει στο χώρο του υποσυνείδητου. Νόμιζες πως είχες ξεμπερδέψει πια μαζί τους. Δεν σε απασχολούν πια και μόνο φευγαλέα παίρνουν από τις σκέψεις σου σαν παλιό ασπρόμαυρο φιλμ.
Ξαφνικά κάτι συμβαίνει. Κάτι απρόβλεπτο. Εκεί που νόμιζες ότι είχες βάλει τη ζωή σου σε μια τάξη, γυρίζει ο κόσμος όλος ανάποδα. Μια τυχαία συνάντηση, ένα πρόσωπο από τα παλιά, έρχεται να ξεθάψει όλα εκείνα που με κόπο είχες κρύψει. Και όλα αλλάζουν.
Ένα όνομα. Ναι… Ένα όνομα. Ένα όνομα που φέρνει χαρά και τρόμο συνάμα. Ένα όνομα που κάνει την καρδιά σου να φτερουγίζει, κόβοντας της ταυτόχρονα τα φτερά. Ένα όνομα που στο άκουσμα του, το στομάχι σου δένεται κόμπος. Ο κόσμος σου δεν θα είναι πια ο ίδιος καθώς, έρχονται οι αναμνήσεις και διαλύουν τα πάντα. Αναμνήσεις από τα παλιά. Τα πολύ παλιά. Τότε που γεννήθηκε ο πρώτος μεγάλος έρωτας.
Η πρώτη αγάπη κατέχει ξεχωριστή και ζηλευτή θέση στην καρδιά και στη μνήμη. Είναι αυτή που έχει χαραχτεί με μελάνι ανεξίτηλο στα βαθύτερα κομμάτια της καρδιάς και της ψυχής. Είναι αυτή που πονάει περισσότερο, αυτή που ποτέ δεν ξεχνιέται, ποτέ δεν ξεπερνιέται. Δεν έχει ημερομηνία λήξης. Γι’ αυτό και έχει το δικό της όνομα.
Η Αγάπη του Διαβόλου.
Είναι ίσως το μεγαλύτερο απωθημένο. Όχι για αυτό που δεν έζησες, αλλά αυτό που γεύτηκες μόνο για λίγο, που δεν πρόλαβες να χορτάσεις. Νοιώθεις ότι όλα ήταν μια στιγμούλα χαμένη στο χρόνο… Κύκλοι ζωής που δεν ολοκληρώθηκαν. Σταμάτησαν απότομα και έμειναν μισοί. Χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Έτσι απλά …
Αυτή η αγάπη ζει μέσα στη μνήμη. Την τροφοδοτεί με ελπίδες και γεμίζει το μυαλό με σχέδια και σενάρια. Σενάρια που ξέρεις ότι ποτέ δεν θα πραγματοποιηθούν, γιατί πολύ απλά δεν έγιναν τη στιγμή που έπρεπε. Παρόλα αυτά δεν θέλεις να τα αποχωριστείς. Δεν θέλεις να ξεκολλήσεις. Μέσα από τις μνήμες και τα σενάρια ζεις τις στιγμές εκείνες. Τις καλές και τις άσχημες. Όλες όμως μοναδικές…
Ο πιο δυνατός έρωτας είναι ο ανεκπλήρωτος. Αυτός που έμεινε μισός και περιμένει το κάτι για να ολοκληρωθεί. Το κάτι που όμως δεν θα έρθει ποτέ. Μόνο στα σενάρια της φαντασίας, όταν μένεις μόνος με τις σκέψεις τα βράδια. Τότε που αναμνήσεις παίρνουν μορφή. Τότε που χάνεσαι στα μονοπάτια της λήθης. Τότε που νιώθεις ολοκληρωμένος μέσα από αυτόν τον ανολοκλήρωτο έρωτα. Και αισθάνεσαι ευλογημένος που σου δόθηκε η ευκαιρία να ζήσεις την Αγάπη του Διαβόλου…
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου