2 χρόνια μετά....

Περάσανε 2 χρόνια από τότε που η εγκατάλειψη, η αίσθηση του κενού και της απώλειας σημάδεψαν
και συντροφεύουν την πορεία μου μέρα με την μέρα. Πρωτομαγιά πρίν λίγο καιρό, ακολουθώντας τα σημάδια της αρρώστιας, η φθορά έκοψε την επαφή με τα καθημερινά δρώμενα κάποιου αγαπημένου ανθρώπου. Με όλα τα στραβά και ανάποδα, με όλα τα παράξενα αλλά και υπέροχα περιστατικά που χαρακτηρίζουν το πέρασμα μας από την ζωή αυτή,ένα από τα πιο σημαντικά κεφάλαια της ζωής μου τελείωσε. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ξεχάστηκε.

 Τίποτα δεν είναι όπως παλιά, τίποτα δεν είναι το ίδιο. Άλλαξαν πολλά από τότε. Άλλαξα και εγώ. Προσπάθησα πιο υπεύθυνα και πιο ώριμα να αντιμετωπίσω την επόμενη μέρα. Πιο ''μεγάλος'', πιο έτοιμος να διαχειριστώ και να προστατέψω κάποιους γύρω μου, που παρ όλη την ψυχολογική μου φόρτωση και τις ''αδυναμίες'' μου, νομίζω ότι κάτι κατάφερα. Κάποιες φορές πάνω από τα δικά μου θέλω και ανάγκες. Αν και προσπάθησα να τα οργανώσω όλα όπως με το φτωχό μου μυαλό είχα σχεδιάσει. 

Δύο χρόνια και είσαι ακόμα εδώ. Με κάποιες φορές όμορφα συναισθήματα, κάποιες φορές με άσχημα, κάποιες φορές με θυμό. Μα πάντα είσαι εδώ!!! 

Κάποιοι δικοί μου άνθρωποι μοιράστηκαν τον πόνο και ότι φέρνει εκείνη η στιγμή. Κάποιοι ξενύχτησαν στο πλάι μου εκεί στο σπίτι, κάποιοι από μακριά με μηνύματα που μου έδειχναν ότι σκεφτόταν την δύσκολη στιγμή μου να τρέχω για όλα μόνος και να προσπαθούν να μου μεταδώσουν δύναμη και αντοχή. Και κάποιοι, διασκέδαζαν όλο το βράδυ στα μαγαζιά με ποτάκια, τραγούδια και παρέες. Πράγματα που δεν είναι εύκολο να ξεχαστούν. Και τα καλά και τα κακά. 

Τους ευχαριστώ όμως όλους.Κάτι πήρα από τον χαρακτήρα τους, κάτι έμεινε από τις συμπεριφορές. Καλές, κακές.....απλά...χρήσιμες!!!

Να είναι καλά  όσοι θυμήθηκαν, αλλά και όσοι ξέχασαν.
Δεν διεκδικώ τον τίτλο του καλύτερου ανθρώπου, αλλά δεν δέχομαι και τον χαρακτηρισμό του χειρότερου. Θέλω να είμαι όσο γίνεται αληθινός, με συναισθήματα που δεν μπορώ να κρύψω. Ότι με πειράζει θα το πω, ότι με ευχαριστεί θα το προφέρω, ότι θέλω θα το διεκδικήσω.

 Εγώ δεν ξεχνάω όμως!!!!