ΦΕΝΤΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ -Τα Χέρια Μου Αν Μπορούσαν Να Μαδήσουν

Τ' όνομά σου προφέρω

μες στις σκοτεινές νύχτες, 

σαν έρχονται τ' αστέρια

να πιούνε στο φεγγάρι

και τα κλαδιά κοιμούνται

των κούφιων φυλλωμάτων.

Νιώθω, μ' έχει κοιλώσει 

η μουσική και το πάθος.

Ρολόι τρελό, που ψάλλει

ώρες νεκρές, αρχαίες.

Τ' όνομά σου προφέρωτη σκοτεινή τούτη νύχτα

και μου ηχεί τ' όνομά σου

μακρινό όσο ποτέ.

Μακρινότερο απ' όλα 

τ' άστρα και θρηνώδες

κι από βροχή γαλήνια.

Θα σε θέλω, όπως τότε,

καμιά φορά; Ποιο λάθος

έχει η καρδιά μου κάνει;

Αν διαλύεται η καταχνιά, 

άραγε, ποιο άλλο πάθος 

με περιμένει; Θα 'ναι 

ήρεμο κι αγνό, τάχα;

Αχ, αν τα δάχτυλά μου 

μπορούσαν να μαδήσουν 

ετούτο το φεγγάρι!