...Για την Νανά!!!!

Και τη συμμετρία της ''αποχώρησης'' έρχεται να συμπληρώσει το βαρύ τοπίο, η συννεφιασμένη μέρα και το ανοιξοκαλόκαιρο  που δεν θα έχει την ίδια πια απόχρωση και το ίδιο άρωμα όπως παλιά...Το δάκρυ που κυλάει σε μάτια που είχαν την τύχη να σε γνωρίσουν είναι ένα απλό δείγμα όχι μόνο της αναγνώρισής σου που φεύγεις, αλλά και της τεράστιας έλλειψης και του κενού που αφήνεις πίσω, στην ίδια την οικογένειά σου και στους φίλους σου, αυτούς που απόκτησες από τον αυθόρμητο χαρακτήρα σου και την ''ντομπροσύνη'' που είχες και όλους εμάς που επέλεξες να βασίσεις την εμπιστοσύνη σου για εσένα και τα παιδιά σου δίνοντας μας τον ρόλο του κουμπάρου...!!! Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς για τις φοβερές στιγμές δίπλα σου...Το γέλιο σου...την φωνή σου...τον αυθορμητισμό σου...την ''τρέλα'' σου....το παιχνίδισμα των ματιών σου που ''έλεγχε'' τα πάντα και τους πάντες....την ίδια την αγάπη σου για τον Κώστα, για τα παιδιά, για την ίδια την ζωή.....που τόσο άδικα και σκληρά φέρθηκε σε σένα και που με καρτερικότητα και υπομονή αντιμετώπισες. Γίναμε μια παρέα εκείνο το κρύο βράδυ του χειμώνα στο μαγαζί του νουνού σου, πριν πολλά χρόνια που ήρθαμε με τον Κώστα και την Βάσω να σε γνωρίσουμε και τελικά να μπερδέψουμε τις ζωές μας με έναν τρελό τρόπο και να βιώσουμε τόσα μα τόσα στο πέρασμα των χρόνων. Και -τι ειρωνεία- μετά από χρόνια να σε αποχαιρετούμε στο ίδιο μαγαζί συνειδητοποιώντας ότι πλέον δεν θα ξαναβρεθούμε......σε παραδώσαμε εκεί όπου βρεθήκαμε και γίναμε ένα κουβάρι τρελής ζωής!!! Θα προσπαθήσουμε να φανούμε αντάξιοι της θέλησης και της εμπιστοσύνης σου....Καλό ταξίδι κουμπάρα και καλό παράδεισο....Και που είσαι....πίνε και κανένα ποτηράκι εκεί πάνω, τώρα όλα είναι πιο...χαλαρά.....!!!
ΑΝΤΙΟ!!!!!!!!!