Η ΠΥΞΙΔΑ

                                Στίχοι από τον Δημήτρη Μουλούδη

Πετροβολώ τη θάλασσα
Το κύμα που ζυγώνει
Ο κόσμος έγινε πολτός
Κι η μάζα με πλακώνει.



Σκάβω λαγούμια στο βουνό
Να κρύψω την πυξίδα
Που μ' έχει φέρει ως εδώ
Μακριά απ' την καταιγίδα

Πυξίδα είναι για μένανε
Ότι με έχει κτίσει
Το κάστρο στο Διδυμότειχο
Που το' χω αγαπήσει

Πυξίδα είναι για μένανε
Ο Σήφης κι ο Μανώλης
Οι παιδικοί οι φίλοι μου
Μες στα στενά της πόλης.

Οι φίλοι και συμφοιτητές
Ή και αδέλφια μήπως;
Η Λένα κι ο Χαράλαμπος
Ο Μήτσος και ο Νίκος

Λοίζος - Παπαδόπουλος
Κι ο Μίκης Θεοδωράκης
Ο Dylan κι ο Σαββόπουλος
Κι ο Μάνος Χατζιδάκις

Ο Φοίβος ο Δεληβοριάς
Κι ο Ορφέας ο Περίδης
Ο Μπιθικώτσης ο χρυσός
Κι ο Στέλιος Καζαντζίδης
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 Πυξίδα είναι για μένανε
Της Κρήτης οι αμμούδες
Του Άργους οι πορτοκαλιές
Της Φλώρινας οι αρκούδες.

Ένας αντάρτης γέροντας
Ο νέος στο Ωδείο
Κι ο μαύρος πετροβολητής
Μπρος στο Πολυτεχνείο

Τα λουλουδάκια π' άνθισαν
Στης γειτονιάς το πάρκο
Όσες ψυχούλες βάλαμε
Οι straight σε εμπάργκο

Ο νέος που εργάζεται
Χωρίς καμιά ασφάλεια
Κι ο πότης που δεν ξεπερνά
Τα μαύρα του τα χάλια

Οι πόλεις με πλακόστρωτο
Ποτάμια με γιοφύρια
Κι ο μουσικός μερόνυχτα
παίζει στα πανηγύρια

Πυξίδα είσαι για μένανε
Κι εσύ που δεν το ξέρεις
Και στις στιγμές που αγαπάς
Κι εκείνες που υποφέρεις

 Πυξίδα είναι για μένανε
Τα δυο γλυκά της μάτια
Που πάντα με καθοδηγούν
Στα πρώτα μου τα νιάτα.

Αχ! πόσο θα ήθελα να δω
Κι ακόμα δεν το είδα
Νέος των είκοσι χρονών
Τι έχει για πυξίδα;