Παντού...!!!

Το καθημερινό πάρε δώσε με μια πραγματικότητα που αλλάζει και διαμορφώνεται, που η εναλλαγή των συναισθημάτων, των εικόνων και των αντιλήψεων είναι γοργές, η ανάγκη να επικοινωνήσεις μεγάλη.
Η ανάγκη να είσαι κοντά με αυτό που σου λείπει, με αυτό που σε ολοκληρώνει, με αυτό που σε κάνει
να αισθάνεσαι όμορφα κάνει την πλέον άχαρη και πεζή εναλλαγή των ωρών αβάσταχτα μοναχική.
Είναι και αυτός ο καιρός που δεν λέει να καλοκαιριάσει ακόμα. Μια μεγάλη άνοιξη που περισσότερο προς τον χειμώνα ταιριάζει και κάνει τα πάντα ακόμα πιο μελαγχολικά και γκρι.
Η σκέψη πετάει εκεί μακριά. Εκεί που υπάρχει μια πραγματική άνοιξη. Εκεί που το καλοκαίρι συνεχίζει και μετά τα χρονικά του όρια και σε συνεπαίρνει σε καταστάσεις υπέροχες.
Είναι όμως ακόμα μακριά. Είναι όμως  χρονολογικά λίγο ακόμα μακριά η ομορφιά του καλοκαιριού. Με την προσμονή της ανάστασης, όλα δείχνουν ότι υπάρχει πάντα η ελπίδα για το καλύτερο. Και η γλυκιά προσμονή περιμένοντας την ''αλλαγή'', κάνει όλα απαιτητά και υποφερτά, όσο μπορεί αυτό να γίνει.
Γιατί είναι και αυτές οι στιγμές. Οι στιγμές που νιώθεις ότι δεν αντέχεις άλλο. Δεν μπορείς και οι αντοχές μοιάζουν να τελειώνουν. Εκεί όλα σε αλλάζουν. Ο ''χειμώνας'' επιμένει και καλά κρατεί κάνοντας τα άλλα να φαίνονται πολύ μακρινά και απίστευτα δύσκολα.
Αλλά και πάλι μια σκέψη, μια είδηση, ένα νέο, μια καλημέρα κόσμε... σου δίνει ζωή. Σου δίνει αντοχές και μέσα σου κερδίζεις σε επιμονή. Ότι και να γίνει, πάλι στο τέλος το καλοκαίρι θα έρθει...
Παντού...!!!