Ξέρεις...

Κάτι σε πονάει, κάτι σε ενοχλεί. Κάτι σε κρατάει και κάτι σου υπενθυμίζει ότι όλα αυτά που ζεις είναι ένα ψέμα. Ζητάς διέξοδο στις παρέες, στις εξόδους, στο αλκοόλ και ξεδίδεις γελώντας δυνατά σε κάθε ευκαιρία. Και γυρνάς πάλι πίσω. Στο ίδιο, στο μονότονο, στο ρουτινιέρικο. Να προσέχεις το
σπίτι, να μην μείνει το παιδί στο πουθενά, να ετοιμαστείς για την δουλειά. Και για άλλη μια μέρα, για μια άλλη νύχτα, ψάχνεις και ψάχνεσαι στα μπαράκια.Και ξεκινάς πάλι τα ίδια από την αρχή. Δείχνει ότι κάτι αλλάζει. Σου αρέσει. Οι παρέες αρκετές και οι ''ωραίοι'' κάνουν πασαρέλα. Κάποιες φορές μένουν στην ''απ'έξω'' και κάποιοι προχωρούν. Σχηματίζεις πηγαδάκια και... το γέλιο πολύ. Και όταν γυρνάς σπίτι αργά το βράδυ ή νωρίς το πρωί...Κάτι σου λείπει!!! Ανοίγεις τον υπολογιστή ή το τηλέφωνο και κοιτάς. Ψάχνεις. Το άλλο. Το διαφορετικό. Αυτό που πραγματικά σου γάμησε τον εγκέφαλο πολύ καιρό τώρα. Μήνες πριν. Χρόνια πριν. Η πρώτη φορά. Το κενό. Τσατίζεσαι με τον εαυτό σου, με το άλλο που δεν είναι εκεί και σου λείπει. Χμμμ...πολύ καλή τροφή για τον εγωισμό σου. Το άλλοθι για να χαμογελάς πικρόχολα και να λες... καλά κάνω, έχω δίκαιο. Όμως πονάει. Κάτι ακόμα ενοχλεί το ωραίο του πράγματος. Είναι το μυαλό, που αυτές τις ώρες δεν το αντέχει. Δεν το μπορεί. Και είναι και η απόρριψη. Αυτή πονάει ακόμα πιο πολύ. Γύρω ενδιαφερόμενοι πολλοί. Κανένας δεν μπορεί να σε αγγίξει όμως όπως...εκείνες τις φορές που το μυαλό εξουσίαζε το σώμα, τις κινήσεις, το πραγματικό χαμόγελο που μετά από χρόνια έλεγες ότι βρήκες. Θυμάσαι; 

Κανένας!!! 

Ξέρεις μόνο ποιος μπορεί......