Απομυθοποίηση...!!!

Υπάρχει μια θλίψη. Όπως όταν κάτι που περιμένεις πολύ, τελικά δεν γίνεται. Κάτι τέτοιο, ένα κενό, ένα ''άδειο'' συναίσθημα που είναι παντού μέσα σου. Δεν μπορώ να πω ότι είναι κάτι κακό, ούτε κάτι που λείπει από αυτό που φτιάχνεις στο μυαλό. Κάτι σαν απογοήτευση, κάτι σαν καλύτερα έτσι, κάτι
σαν τώρα κατάλαβα. Δεν θέλω να ασχοληθώ άλλο. Είναι κουραστικό να σκέφτεσαι και να αναπολείς. Είναι τουλάχιστον αδέξιο και άκαιρο να γυρνάς στο μυαλό σου και να ψάχνεις. Μάλλον έτσι έπρεπε να γίνει.
 Όταν είσαι τόσο κλεισμένη, τόσο ταλαιπωρημένη ψυχικά τόσα χρόνια και ξαφνικά βρίσκεις ότι ''έξω'' υπάρχει κάτι που δεν το έβλεπες, δεν το αναζητούσες γιατί δεν μπορούσες, τότε όλα όσα μέχρι σήμερα έφτιαχνες μέσα σου αλλάζουν. Ξαφνική αλλαγή σου συνέβηκε και δεν μπορείς να την διαχειριστής. Ότι αγάπησες, ότι ερωτεύθηκε, ότι σε κρατούσε ζωντανή....άλλαξε!!!
Τώρα μετράει περισσότερο από όλα η έξοδος. Να είσαι έξω. Να ''διασκεδάζεις'' όπως ξαφνικά ένιωσες ότι πρέπει να κάνεις. Να παίξεις. Με συναισθήματα, με αντοχές, με λόγια, με εικόνες. Να φλερτάρεις και να σε φλερτάρουν. Να νιώσεις κάποια. Και σε αυτήν την ανάγκη σου πάνω ξεχνάς ότι σε κράτησε ζωντανή. Μια σπίθα που ξαφνικά έγινε φλόγα και τώρα έχει κάψει τα πάντα. Πρέπει να πεις ένα ψέμα. Να κερδίσεις λίγα λεπτά παραπάνω στην ''διασκέδαση''.
Δεν είναι κάτι που μπορείς να διαχειριστής τελικά. Δεν έχει σημασία αν αυτό είναι μικρό ή μεγάλο. Μπορείς απλά να πεις αλήθεια. Όταν κάτι προσπαθεί να γίνει απλό, να γίνει αληθινό και να μείνει εκεί, δεν χωράει κάτι ''πλαστό''. Η εμπιστοσύνη δεν χτίζεται έτσι. Μια αηδία, μια σιχασιά και μια απόρριψη. Αυτό είναι το αποτέλεσμα. Τελικά έχουν δίκαιο. Ότι δεν είναι αληθινό δεν μπορεί να κρατηθεί ζωντανό με ψεύτικα πόδια. Η ζωή αλλάζει μέρα με την μέρα. Εποχή με την εποχή. Τα χαμόγελα φεύγουν και έρχεται η λύπη, και μετά πάλι τα χαμόγελα. Τα βράδια σου πάντα θα είναι μοναχικά όσους και να έχεις γύρω σου. Αυτό δεν θα αλλάξει. Αυτή είναι η ζωή. Μόνο τα αληθινά μένουν για πάντα. Αυτά που πραγματικά μας νοιάζουν και θέλουμε να τα έχουμε μαζί μας. Σαν φυλαχτό. Ένας καλός φίλος, ένας άνθρωπος που μας βγάζει κάτι το διαφορετικό, ένας έρωτας!!! Όλα τα άλλα περαστικά και εφήμερα. Δεν το κατάλαβες ακόμα. Για να κλέψεις λίγα ακόμα λεπτά τα γκρέμισες όλα.
Τώρα είναι πλέον αργά. Χωρίς να εμπιστεύεσαι κάποιον δεν υπάρχει επαφή. Μόνο αναμνήσεις. Λάθη γίνανε πολλά. Εσύ απλά συνέχισες. Καθένας το ταξίδι του. Το κακό όμως είναι ένα. Η απομυθοποίηση. Ενός ανθρώπου, ενός συναισθήματος, ενός απωθημένου. Οι τίτλοι τέλους πέσανε. Τώρα μόνο στα τραγούδια υπάρχει η θύμηση. Αυτή η επιμονή σου!!!