" Το Οξύμωρον του Έρωτα " .......της Ιωάννας Σαμαρά!!!
Η ελευθερία ορίζεται ως ύψιστο Αγαθό. Για την ύπαρξη ή μη, όμως, κάθε αγαθού υπάρχουν όροι. Η έννοια του αγαθού αίρεται μέσω της υπερβολής. Η υπερβολή της ανάγκης ως εκ τούτου συνεπάγεται την άρση της έννοιας του «αγαθού». Όπως και η υπερβολή στο συναίσθημα.
•
Όταν υπερβολικά αγαπά κανείς, καθίσταται υπόδουλος της ανάγκης. Της ανάγκης για το έτερον ήμισυ. Όμως ποιος μας λέει ότι αυτού του είδους η ανελευθερία είναι δυσάρεστη; Αγαπώ σημαίνει νοιάζομαι, φροντίζω, λαχταρώ, ποθώ, γίνομαι «ΈΝΑ». Δεν κοιτώ, χωρίς τα μάτια του. Δεν ενεργώ, χωρίς τη σκέψη μου προσηλωμένη στα «θέλω» του. Δεν ανασαίνω, χωρίς την ανάσα του. Εξαρτώμαι ολοκληρωτικά, αφοσιώνομαι ολοκληρωτικά, παραδίνομαι ολοκληρωτικά. Άλωση, κυριαρχία, ρίψη του εαυτού μου του ίδιου και όλα αυτά οικειοθελώς, γιατί αγαπώ σημαίνει χαρίζομαι.
•
Κι όμως μέσα από αυτό το αίσθημα της πλήρους υποταγής, στα μύχια απλώνεται το αίσθημα της πλήρους ελευθερίας. Και αυτό είναι το οξύμωρο του Έρωτα. Να υποτάσσεσαι στην ελευθερία που σου προσφέρει. Και όλα αυτά από προσωπική επιλογή. Χωρίς κανένας να σου επιβάλλει την παράδοση σου, γιατί αγαπώ σημαίνει αφήνομαι.
•
Παραπαίεις έτσι μεταξύ του «Είναι» και του «Μηδενός», μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, ουρανού και γης, ονείρου και πραγματικότητας. Υπάρχεις και δεν υπάρχεις. Ζεις και δε ζεις. Είσαι μόνος και δεν είσαι. Καθηλώνεσαι στα «θέλω» σου και παύεις όλα τα «πρέπει». Ολοκληρώνεσαι και εκμηδενίζεσαι. Ταυτόχρονα. Συναισθάνεσαι την καταστροφή σου, μέσω της αναγέννησης Του και αναγεννιέσαι, καθώς Αυτός καταστρέφεται. Όμως κι εδώ αίρεται η έννοια του Μη-Αγαθού, γιατί πρόκειται για μια καταστροφή που σε εξαϋλώνει, σε μοριοποιεί, σε επιστρέφει στην αρχέτυπη μορφή σου, στην αναδόμηση του «Ζεύγους», του ολόκληρου, του Υπέρτατου Αγαθού, γιατί αγαπώ σημαίνει συνυπάρχω.
•
Εν τέλει, ελευθερία είναι να αγαπάς. Να αφήνεσαι. Να συνυπάρχεις. Η ελευθερία κατακτιέται μέσα μας, από εμάς, για μας. Και γίνεται ενδημική, γιατί όχι μόνο ελευθερώνεσαι, αλλά και απελευθερώνεις. Μοιράζεσαι το «πέταγμα» Μαζί Του. Λατρεύεις…
Υποδουλωθείτε, λοιπόν, στον Έρωτα…
τη μόνη Ελευθερία.
•
Όταν υπερβολικά αγαπά κανείς, καθίσταται υπόδουλος της ανάγκης. Της ανάγκης για το έτερον ήμισυ. Όμως ποιος μας λέει ότι αυτού του είδους η ανελευθερία είναι δυσάρεστη; Αγαπώ σημαίνει νοιάζομαι, φροντίζω, λαχταρώ, ποθώ, γίνομαι «ΈΝΑ». Δεν κοιτώ, χωρίς τα μάτια του. Δεν ενεργώ, χωρίς τη σκέψη μου προσηλωμένη στα «θέλω» του. Δεν ανασαίνω, χωρίς την ανάσα του. Εξαρτώμαι ολοκληρωτικά, αφοσιώνομαι ολοκληρωτικά, παραδίνομαι ολοκληρωτικά. Άλωση, κυριαρχία, ρίψη του εαυτού μου του ίδιου και όλα αυτά οικειοθελώς, γιατί αγαπώ σημαίνει χαρίζομαι.
•
Κι όμως μέσα από αυτό το αίσθημα της πλήρους υποταγής, στα μύχια απλώνεται το αίσθημα της πλήρους ελευθερίας. Και αυτό είναι το οξύμωρο του Έρωτα. Να υποτάσσεσαι στην ελευθερία που σου προσφέρει. Και όλα αυτά από προσωπική επιλογή. Χωρίς κανένας να σου επιβάλλει την παράδοση σου, γιατί αγαπώ σημαίνει αφήνομαι.
•
Παραπαίεις έτσι μεταξύ του «Είναι» και του «Μηδενός», μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, ουρανού και γης, ονείρου και πραγματικότητας. Υπάρχεις και δεν υπάρχεις. Ζεις και δε ζεις. Είσαι μόνος και δεν είσαι. Καθηλώνεσαι στα «θέλω» σου και παύεις όλα τα «πρέπει». Ολοκληρώνεσαι και εκμηδενίζεσαι. Ταυτόχρονα. Συναισθάνεσαι την καταστροφή σου, μέσω της αναγέννησης Του και αναγεννιέσαι, καθώς Αυτός καταστρέφεται. Όμως κι εδώ αίρεται η έννοια του Μη-Αγαθού, γιατί πρόκειται για μια καταστροφή που σε εξαϋλώνει, σε μοριοποιεί, σε επιστρέφει στην αρχέτυπη μορφή σου, στην αναδόμηση του «Ζεύγους», του ολόκληρου, του Υπέρτατου Αγαθού, γιατί αγαπώ σημαίνει συνυπάρχω.
•
Εν τέλει, ελευθερία είναι να αγαπάς. Να αφήνεσαι. Να συνυπάρχεις. Η ελευθερία κατακτιέται μέσα μας, από εμάς, για μας. Και γίνεται ενδημική, γιατί όχι μόνο ελευθερώνεσαι, αλλά και απελευθερώνεις. Μοιράζεσαι το «πέταγμα» Μαζί Του. Λατρεύεις…
Υποδουλωθείτε, λοιπόν, στον Έρωτα…
τη μόνη Ελευθερία.
~Ιωάννα Σαμαρά~
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου