Και όμως....!!!!

Και όμως είμαι εδώ.

Εγώ ήρθα. 

Ξέρεις, η ζωή είναι πολύ ανόητη μερικές φορές.Αλλά και πολύ πιο απλή μερικές άλλες. Φτιάχνουμε έναν μικρόκοσμο γύρω μας που τον ζούμε και ακολουθούμε κάποιες φορές τον δρόμο που μας δείχνει, και κάποιες άλλες ¨ξεστρατίζουμε¨ και προσπαθούμε ,δήθεν, να κάνουμε αυτό που θέλουμε. Οι ¨ανάγκες¨ μας τελικά είναι περισσότερο πάνω από αυτό που πραγματικά θέλουμε.Ίσως πάλι να μην θέλουμε κάτι τόσο πολύ ή να προσπαθούμε να χωρέσουμε δύο καρπούζια στην ίδια μασχάλη που λέμε. Θέλουμε μόνοι μας τα ταξίδια μας, θέλουμε μόνοι μας όταν μπορούμε να ¨βολέψουμε¨ τα κενά μας με παρουσίες, θέλουμε μόνοι μας να είμαστε χαρούμενοι σαν παιδάκι που περιμένει τα Χριστούγεννα, θέλουμε μόνοι μας να παίξουμε τον ρόλο της σταχτοπούτα που κάποιος θα προσπαθεί συνέχεια να έχει τον ρόλο του πρίγκιπα και συνέχεια να κάνει τα πάντα για να μας βγάλει από την στάχτη.

Εγώ ήρθα.

Έπρεπε να είμαι εδώ, για μένα, για να σημαδέψω τον χρόνο και το μέρος με την απουσία σου που κάνει πραγματικά τόσο μεγάλο θόρυβο. Σε ένα δωμάτιο ενός κάποιου ξενοδοχείου, κάπου στην παραλιακή, μετά από ακυρώσεις και ψάξιμο από την αρχή, έτσι, γιατί ένοιωσα ότι θα έπρεπε να ήμουν εδώ.Το ήθελα πολύ!!! Το έψαξα, το ζήτησα, το οργάνωσα και......!!!.Να γιορτάσω την μέρα σου, να προσφέρω κάτι το διαφορετικό,ένα δωράκι, κάτι μέσα από την καρδιά μου.Έστω και λίγο άκαιρο γιατί έπρεπε πάλι να φύγεις. Έπρεπε πάλι να κάνεις κάτι για σένα, κάτι διαφορετικό από το ¨εμείς¨. Οι ανάγκες που λέγαμε.Οι φίλοι και οι γνωστοί.Όλοι έχουν πρόσβαση σε σένα εκτός από......το αφήνουμε όμως.

Εγώ ήρθα.

Το ήξερα ότι θα περπατώ στους φωτισμένους δρόμους της πόλης μόνος. Δεν το ήθελα. Ήλπιζα και εγώ να υπάρχει ένα μήνυμα, ένα σημάδι. Αλλά το ήξερα!Και ας περίμενα κάτι τρελό, κάτι διαφορετικό, κάτι από τα παλιά που η λέξη θέλω είχε σημασία γιατί γινότανε πράξη. Τότε που το νόημα του ξέρω να ακούω ήταν άκουγα την καρδία μου και ήμουν σίγουρος. Όλες οι τρέλες είχαν νόημα, είχαν ουσία και κάπου πίσω από όλα αυτά, είχαν και μέλλον!Όλα εξάλλου ξεκίνησαν κάπως έτσι. Με μια τρέλα. Και εγώ μάλλον δεν βάζω μυαλό. 

Εγώ ήρθα.

Και ας ήξερα. Ήθελα και να το δω. Αλλά οι πεταλούδες, αυτά τα άγρια και αιμοβόρα κτήνη, ήρθαν και αυτά. Με ακολουθούν φαίνεται πάντα όταν κάνω αυτό το ταξίδι.Μάλλον το τρέμουλο στα γόνατα και το φτερούγισμα στο στήθος είναι λόγο ηλικίας.Πρέπει να προσέχουμε και λίγο. 

Ήθελα να το περάσω αυτό. Και αν το βράδυ σε ένα μπαράκι από αυτά τα σκοτεινά και χαμηλά, μέσα στον καπνό και την ζάλη του ποτού περίμενα από κάπου να έρθεις, να ανοίξει η πόρτα, να μπεις και να με πάρεις από το χέρι, όπως τότε, και να φύγουμε.....αυτό δεν έγινε ποτέ! Και η ειρωνεία είναι ότι δεν άντεξα να ολοκληρωθεί το επόμενο τραγούδι με τους ήχους του σαξόφωνου. Μάλλον πλάκα μου κάνανε και θέλανε να με οδηγήσουν πάλι έξω στους δρόμους.

Εγώ ήρθα.

Γιατί.....ίσως γιατί ακόμα πιστεύω στα παραμύθια....

Γιατί....ίσως ακόμα είμαι ο crazy........

Γιατί......¨όπως όταν πήρα τα κλειδιά του σπιτιού να σου τα φέρω πίσω όπως μου τα έδωσες, στο μπρελόκ τους και όχι στα δικά μου τα κλειδιά μέσα, δεν μπόρεσα να το κάνω, δεν μπόρεσα να φύγω χωρίς αυτά, αλλά το έκανα μετά όταν το απαίτησες¨....

Γιατί.....ίσως .....ακόμα να πιστεύω στην καρδιά μου......!!!

Γιατί.....¨καιρός να ελευθερώσω και εγω τον εαυτό μου, και να ανοιξω καρδιά, ματια και μυαλό και να αφησω να γινει οτι ειναι να γινει¨......

Εγώ απλά ήμουν εδώ γιατί το ήθελα...!!!