Τα εσώψυχα...!!!

Άγρια θεριά και τρομερά τέρατα στην ψυχή και το μυαλό του ανθρώπου. Ξεσκίζουν με την πρώτη ευκαιρία και μετά γλύφουν τις πληγές να γιάνουν. Να δραπετεύεις, να φεύγεις μακριά και να
γλεντοκοπάς με το μέσα σου, με τον ίδιο σου τον εαυτό, αυτό σου αναλογεί και αυτό πράττεις. Τρέξε φύγε μακριά από όλους και όλα....από ένα μόνο δεν μπορείς να ξεφύγεις ποτέ, από τα αξόρκιστα θέλω σου και το ίδιο σου το ''είναι'', θα σε κατασπαράξει...απλά περιμένει την στιγμή να σε γονατίσει και να σε αποτελειώσει με τα λόγια του καημού....

            

    Πάντα φοβάμαι την σιωπή...λίγο πρίν την μπόρα!!!!

Έχω μια τίγρη μέσα μου, άγρια λιμασμένη

π’ όλο με περιμένει κι όλο την καρτερώ,

τηνε μισώ και με μισεί, θέλει να με σκοτώσει,

μα ελπίζω να φιλιώσει καιρό με τον καιρό.

Έχει τα δόντια στην καρδιά, τα νύχια στο μυαλό μου

κι εγώ για το καλό μου για κείνη πολεμώ

κι όλου του κόσμου τα καλά με κάνει να μισήσω,

για να της τραγουδήσω τον πιο βαρύ καημό.

Όρη, λαγκάδια και γκρεμνά με σπρώχνει να περάσω,

για να την αγκαλιάσω στον πιο τρελό χορό,

κι όταν τις κρύες τις βραδιές θυμάται τα κλουβιά της,

μου δίνει την προβιά της για να τηνε φορώ.

Καμιά φορά απ’ το πιοτό πέφτομε μεθυσμένοι,

σχεδόν αγαπημένοι,  καθείς να κοιμηθεί

και μοιάζει ετούτη η σιωπή με λίγο πριν τη μπόρα,

σαν τη στερνή την ώρα που θα επιτεθεί.