Ο χρόνος...

Η μέρα κυλάει αργά. Ο ήλιος, τα σύννεφα, το χιόνι στήσανε γλέντι
και το καθένα εναλλάξ σέρνει τον χορό με μια συχνότητα ανακατεμένη και ανεξάντλητη.
Η νύχτα είναι αλλιώς. Άλλη χάρη και με τα φώτα της πόλης να δίνουν ζωντάνια στα στενά της και να την καθρεπτιζουν στα νερά της λίμνης και του ποταμού.
Ένα χάσιμο του χρόνου και του λογισμού. Μια διάδοχη των λεπτών, των ωρών, που στην παρούσα στιγμή, την στιγμή του πάντα, μικρή σημασία έχουν. Μόνο το μέρα- νύχτα ταράζει την ομαλότητα και επεμβαίνει με θράσος αλλά και φινέτσα σε όλα.
Κόσμος προσπερνάει και δείχνει βιαστικός, άνθρωποι κοντοστεκουν και χαζεύουν γύρω τους, άλλοι κουβεντιάζουν, άλλοι γελάνε. Και εσύ ανάμεσα τους απολαμβάνεις τον καμβά που παίρνει την μορφή ζωγραφιας από όλο αυτό που αβίαστα και συνηθισμένα, απλά συμβαίνει.
Κουβέντες ξένες και άγνωστες, γλώσσες διαφορετικές και ακαταλαβιστικες. Ένα ατελείωτο πήγαινε- έλα, χρώμα και ήχος. Μια κοπελιά στο στεγασμένο σοκάκι παίζει την κιθάρα της και τραγουδάει. Μια υπέροχη φωνή. Δεν έχουν σημασία τόσο τα λόγια, αλλά η μουσικότητα που γεμίζει τον χώρο. Και φόντο η πόλη.
Ένα παλιό ρολόι που παλεύει να επιβληθεί σε όλα αυτά γύρω του. Μένει εκεί να θυμίζει ότι όσο και να θέλουμε....Ο χρόνος τρέχει, αλλάζει τα πάντα γύρω μας, αλλάζει εμάς.
Στέκει εκεί μεγαλόπρεπα τονίζοντας την σημασία του στο πέρασμα των αιώνων. Αγέρωχο και περήφανο. Να θυμίζει. Και θυμίζει. Το παρελθόν που έφυγε, το παρόν που τρέχει και το μέλλον που υπομονετικά περιμένει να κάνει την εμφάνισή του. Και όλα αυτά έχουν την δική τους σημασία. Τα πάντα είναι χρόνος. Και κάποιος πρέπει να το υπενθυμίζει.

Luzern 2019