...δίπλα στα νερά της λίμνης...

 

Στο χθες, στο σήμερα, στο αύριο, υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντα σημεία αναφοράς. Σημεία που σε κάνουν να επανέρχεσαι, να αναγεννιέσαι και να ξεκινάς.  Ένα από αυτά τελικά είναι για μένα και αυτή η πόλη. Έχει κάτι το μοναδικό που με αναζωογονεί και με ξυπνάει. Ξεσηκώνει αισθήσεις, επαναφέρει μνήμες, φτιάχνει μεράκια και φυσάει μέσα μου ζωή, αναγκαίες ανάσες και δίνει δύναμη. Έχει κάτι μαγικό και μια επιρροή παράξενα ελκυστική και έξω από τα συνηθισμένα που με κάνει αδύναμο να αντιδράσω και να αντισταθώ. Παράλληλα ξεκουράζει, τονώνει και επαναφέρει οτιδήποτε μπορεί να σε ικανοποιήσει και να σε ομαλοποιήσει σε μια κατάσταση που πραγματικά σου έχει λείψει τα τελευταία χρόνια. Κανονικά θα έπρεπε να ψάχνω τον λόγο που γίνεται αλλά απλά συμβαίνει και το ξέρω. Κάθε μου επίσκεψη εδώ, οποιαδήποτε εποχή, μέρα ή νύχτα, κάθε χρονιά που περνάει και κάθε νέα που έρχεται, είναι ορόσημο για νέα ξεκινήματα, για εξορκισμούς κάθε κακών στα νερά της λίμνης, για αναπνοές στα ατελείωτα σοκάκια της, απολαύσεις στα παραδοσιακά καφέ της και ποτά στη ξελογιάστρα νύχτα της, πάντα κάτω από την διαρκή παρουσία της κυρά Φροσύνης και του Αλί Πασά που ακόμα νομίζεις ότι διαφεντεύουν τον τόπο, και σκορπούν πάνω του φαντασίωση, έρωτα, και ιστορία. Η καθημερινότητα τόσο διαφορετική και τόσο αλλιώτικη που σε καθηλώνει και είναι δύσκολο να την αποχωριστείς, ξεχνάς την επιστροφή και σαν σύγχρονη σειρήνα σε μαγεύει με τα κάλλη της και σε δένει κοντά της, σωματικά αλλά και πνευματικά, ακόμα και όταν σε χωρίζουν αρκετά χιλιόμετρα βασανιστικής απόστασης. Ίσως η μόνιμη εγκατάσταση εδώ να χαλούσε στο πέρασμα του χρόνου όλη την αισθητική, ίσως η ρουτίνα των ρυθμών μιας πόλης να επιβαλλόταν και εδώ σε πιο μόνιμη παραμονή, αλλά όπως και να το δεις, σπάνια μπορείς να βρεις τόση ψυχική και σωματική ισορροπία όσο δίπλα στα νερά της Παμβώτιδα.