Η δύναμη της συνήθειας...

     Σίδερα παντού... Φάτσες γνώριμες και τρελές και μια αίσθηση πολυφορεμένης συνήθειας με επαναστατική, αυτοδιαχειριζόμενη, εξαρτώμενη όμως υποκουλτούρα, με κλεφτές ματιές στο διάλειμμα και στον χρόνο που τρέχει, αλλά κρατά ακίνητη την στιγμή. Μια μίζερη αλλά και ταυτόχρονα ευχάριστη διάθεση αυτοσαρκασμού και γελοιοποίησης των πάντων και ειδικά της καθημερινότητας, που θα την ζήλευε και ο πιο ρεαλιστικά και επιφανειακά σκεπτόμενος αντιιδεαλιστής.
     Και έτσι κάπως περνούν τα χρόνια και η προσωρινότητα της ενασχόλησης με ένα τέτοιο αντικείμενο, άγνωστο αλλά τόσο οικείο, κατάντησε να είναι μετά από 23 χρόνια μονιμότερη του κανονικού.Και δεν είναι μόνο αυτό...Γύρω από την στάση ζωής πλέον αυτή, έχει στηθεί και ένα ολόκληρο σπιτικό, με ότι αυτό συνεπάγεται που είναι και εξαρτώμενο από τις επιταγές των γραναζιών και τις επιθυμίες των επιστατών. Δεν είναι άσχημα...για κάποιον πού μπορεί και αντέχει, που μπορεί και έχει το μεγάλο αγαθό της υπομονής.
     Όλα είναι μια συνήθεια τελικά, αλλά φτάνοντας τις αντοχές σου διαπιστώνεις ξαφνικά τι? Ότι όλα αυτά είναι ανολοκλήρωτα, βιαστικά, ανούσια και πλέον δεν σου αποφέρουν και τίποτα το σημαντικό και μάλλον πλέον σε κουράζουν. Σκέψεις πολλές, ιδέες άλλες τόσες, αλλά το ρίσκο μεγάλο και ερεθιστικό ταυτόχρονα, αυτό είναι το πραγματικά δύσκολο. Ένα τομάρι μόνο του μπορεί να βολευτεί, η υπευθυνότητα σε κάποια πρόσωπα πού έχουν σχέση εξάρτησης εκτός από την συναισθηματική, δεν σε αφήνει και πολλές επιλογές. Και?
     Τα πράγματα τελικά θα οδηγηθούν εκεί που πρέπει μόνα τους, αβίαστα και προβλέψιμα. Μεταξύ σοβαρού και αστείου, μεταξύ σιγουριάς και ρίσκου, μεταξύ θέλω και πρέπει, τελικά για να χρησιμοποιήσω και την έκφραση που προσπαθούν να μου μάθουν, δεν θέλει και πολύ κόπο για αυτό...αν δεν σου αρέσει εκεί που είσαι, άλλαξε το...δεν είσαι δέντρο!!!   (Σε ελεύθερη μετάφραση).


Πολύ καλή συμβουλή!!!