Παλιά.....!!!

     Ένα όμορφο διαμέρισμα, ένα αυτοκίνητο από αυτά τα συνηθισμένα, ένα μέλλον κάπως αμφίβολο, μια πραγματικότητα που τελικά ίσως και να μην είναι και χειρότερη και πάει η ζωή κυλάει. Συμβιβασμοί παντού και πάντα. Μια χαρά. Ο καιρός περνάει, ο χρόνος τρέχει και προσπαθούμε να τον προλάβουμε, να τον γεμίσουμε, να τον κάνουμε πιο απολαυστικό. Μια οντότητα η οποία περιφέρεται στον τόπο και στον χρόνο, μια καρικατούρα, ένα σκίτσο που σε μια κίνηση γελάει και σε μια άλλη λυπάται.
     Όλα καλά. Υπάρχουν και χειρότερα, κάποια δεν τα θεωρείς κοντινά, κάποια δεν τα βλέπεις ξεκάθαρα και κάποια δεν τα θεωρείς απίθανα να γίνουν. Ναι όλα φαίνονται να είναι ανεκτά, να είναι μέσα στα σχέδια όλων που ζουν στο ρεαλιστικό είναι του τώρα. Πρέπει να είσαι ευχαριστημένος. Τα πάντα μπορείς να τα παλέψεις αφού....παλεύονται!!!
     Και όμως....Κάτι δεν είναι καλά, κάτι δεν σου προσφέρει πλέον το χαμόγελο απλόχερα όπως παλιά. Λιγοστές στιγμές χαράς, ικανοποίησης, ξεγνοιασιάς, ηδονής, ευχαρίστησης και ακόμα λιγότερες οι στιγμές που σε κάνουν να νιώθεις πραγματικά ζωντανός. Ρομποτάκια που βιώνουν μια καθημερινότητα που γίνεται όσο πάει και πιο ρηχή, πιο πεζή, πιο ανοργασμική και χωρίς κάτι...!!!! Κάτι που να δίνει άλλη διάσταση στην κάθε στιγμή, λίγο διαφορετικό τρόπο σκέψης, κάπως αλλιώς την αντίληψη του 24ώρου...!!!
     Μόνο κάποιες εκλάμψεις σαν φωτοβολίδες που σου χαρίζουν νότες, χαμόγελα, και ενέσεις ψυχολογίας. Και κοίτα που όλα αυτα, καταλαβαίνεις ότι είναι από κάπου μακριά, κάπου βαθιά στο παρελθόν και κάπου...αλλού!!! Τελικά όσο περνά ο καιρός όλα είναι χειρότερα, όλα είναι κακόμοιρα και όλα είναι ...ας πούμε απλά, όχι όπως θα έπρεπε.
      Όσο γυρνάς πίσω βλέπεις ότι ζεις, βλέπεις ότι κάτι σου λείπει, ότι ναι ρε γαμώτο το παρελθόν είναι ζωντανό και σε επηρεάζει, το αναπολείς, το αναζητάς, κάπου το νιώθεις και κάπου σου την δίνει που ότι και να κάνεις είναι...παρελθόν. Οι επιλογές μας, οι συγκυρίες, οι καταστάσεις, όλα έχουν παίξει τον ρόλο τους. Και όμως, ακόμα είναι αυτό που σε ''ανεβάζει'', που σου δίνει τον τόνο αλλά και αυτό που πονάει μπαίνοντας θέλεις δεν θέλεις σε συγκρίσεις με το σήμερα. Και δεν μπορείς να δραπετεύσεις, να το σκάσεις, να το βάλεις στα πόδια ρε αδερφέ γιατί η αισθητική του είναι διαφορετική, ηδονική, και προσπαθείς να πιαστείς πάνω του, να το κρατήσεις ζωντανό, την ανάμνηση που σε θεραπεύει, την γλύκα του που σου λείπει, την ζωντανή του ανάσα και το ιδιόμορφο χαρακτήρα του.....Αυτό το παρελθόν που ζηλεύεις, που προσπαθείς να το κάνεις παρόν, και αγωνιάς, να μείνει, να σε θεραπεύσει και να σε αλλάξει. Γιατί το μέλλον πλέον δύσκολο να σε καλύψει, δύσκολο να σου προσφέρει το κάτι παραπάνω...απλά το ''παλεύεις''!!!


Δεν μου φτάνει μάτια μου, κάτι πάντα θα...λείπει!!!!!!!!!!