Δεν ξέρω...!!!

 Και στο φως της ημέρας αλλά και στο φως των κεριών και του φεγγαριού, όλα αγωνιούν να κρυφτούν από την πραγματικότητα, από έναν δρόμο που τα φοβίζει, τα τρομοκρατεί και παράλληλα τα αναγεννά. 

        Ίδιες σκέψεις, θέλω, πρέπει...όλα παλεύουν να κρυφτούν αλλά και να φωνάξουν. 

Να ουρλιάζουν ότι είναι ζωντανά. 

Να τρομοκρατήσουν τον φόβο. 

Να νιώσουν την αδρεναλίνη να τα ξεσηκώνουν. 

Να βγεις από το τέλμα της καθημερινής αναγκαιότητας. Μια κραυγή που ψάχνει διέξοδο και τρόπο έκφρασης. 

Να φωνάξεις, να ουρλιάξεις, να προειδοποιήσεις...

Πού είσαι?

Κάνε με να θέλω...!!!