Μοναξιά!!!

                                       

                                               Η μοναξιά στα χρώματα της αυγής,χορεύει 

στον ρυθμό της βροχής,θεριεύει

στο μονότονο παφλασμό των κυμάτων, λικνίζεται

στο θρόισμα των φύλλων,εξίσταται

στο αναίτιο κύλισμα του καιρού,βυθίζεται....

να την! με συνεπαίρνει...

Λευκή σελίδα μπροστά μου

άδειο το σπίτι

άδεια η καρδιά μου

άδειασαν πια τα όνειρά μου

οι λέξεις χτυπάνε στους τοίχους

αντιλαλούν στο κενό.

Σκιές παραμορφώνουν τις γωνίες

τα βήματα τρίζουν στο πάτωμα ρυθμικά

έρχονται, έρχονται οι Ερινύες

γεμίζουν το χώρο

φωνές, ψιθυρίσματα ανατριχιαστικά.

Εγώ κι εγώ, σε χρώμα λευκό

με μάτια ανοιχτά κοιτάζω

μα δεν μπορώ να δω

το σπίτι βουβό

λευκή σελίδα μπροστά μου

φωνάζω ακατάληπτα

ξέχασα πια να μιλώ.

Μήπως ξέρει κανείς πως θα βγω από δω;

της Μαρίας Ψωμά