Το ρόλο μας τον διαλέξαμε οι ίδιοι εμείς....

Ξημέρωσε. Το φως δεν μπορεί να διώξει τον θυμό, όπως δεν μπορεί να διώξει και την απογοήτευση. Χιλιάδες λόγια, σκέψεις,όνειρα και ανεκπλήρωτα. Είπα, είπες, πολλές φορές. Δεν αντέξαμε. Χάλασε
στην διαδρομή η ιστορία μας. Το όμορφο, το ωραίο, το ιδανικό. Δεν μπορώ, δεν μπορείς τελικά να αντέξουμε την απουσία. Η ανάγκη να είμαστε μαζί, να κάνουμε πράξη αυτό που μας ενώνει, να το μοιραστούμε,να το ζήσουμε......Έβαλε ημερομηνίες, έβαλε χρονοδιαγράμματα, έβαλε ουφ....Ξέρεις ότι σε θέλω πολύ, ξέρω ότι με θέλεις πολύ. Θέλω να είμαι εντάξει σε ανθρώπους που δεν φταίνε και κάπου περιμένουν πολλά. Φταίω που άφησα τον εαυτό μου να ορκιστεί από την στιγμή που δεν ήμουν έτοιμος. Την απόφαση την είχα πάρει. Όλα με πήγαιναν εκεί.Μια καθημερινότητα με πολύ τρέξιμο, πολύ πίεση, πολλά πρέπει να γίνουν....όλα μαζί. Όλα ταυτόχρονα, απότομα και μαζικά. Η πίεση τεράστια. Διέξοδος μόνο το βλέμμα σου, το χαμόγελό σου, η παρουσία σου.Η αναμονή και η προσμονή.Το μόνο που μοιάζει να έχει ενδιαφέρον είναι το να γίνουν όλα όσα πρέπει να γίνουν. Μηχανικά, πιεστικά και η απουσία να κυριαρχεί. Ο ερωτισμός να χάνεται μέρα με την μέρα. Όλα πρέπει να γίνουν για την αγάπη, χωρίς την αγάπη. Όλα πρέπει να γίνουν για τον έρωτα, χωρίς τον έρωτα.Πρέπει να προλάβουμε. Πρέπει να σταματήσουμε να είμαστε χώρια. Πρέπει! Δεν αντέχουμε χωριστά. Πρέπει!
Ξημέρωσε. Δεν ξέρω πραγματικά αν αυτό είναι καλό ή κακό. Το φως δεν έχει διαλύσει τις σκοτεινές σκέψεις.Πρέπει να κάνουμε γρήγορα. Άλλες γιορτές δεν αντέχουμε μακριά. Πρέπει να φύγεις, να ταξιδέψεις, να χαλαρώσεις και να ξεκουραστείς. Να πάρεις ανάσες.Το χρειάζεσαι. Το έχεις ανάγκη. Περισσότερο από όλα τα άλλα. Και εγώ; Δεν έχω ανάγκη. Δεν χρειάζομαι ξεκούραση.Δεν έχω ανάγκες εγώ. Τίποτα! Ναι! Έλα μου είπες. Πως; Χαζή ερώτηση. Πρέπει να τρέξω, να προλάβω να τελειώσω και μετά να έρθω να σε βρώ. Δεν είναι καιρός για διακοπές. Πρέπει να τα κάνω όλα. Ξέρω. Εσύ δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Όλα εγώ πρέπει. Ναι! ΟΥΦ!! Κουράστηκες να είσαι μόνη. Κουράστηκες να μην έχεις. Σου το είπα. Γυρίζεις και τουλάχιστον έχεις τον εαυτό σου. Εγώ ούτε αυτό δεν έχω.Δεν θα το καταλάβεις ποτέ σου. Δεν πειράζει. Να είσαι καλά.
Ξημέρωσε. Τόσες πολλές σκέψεις στο μυαλό μου. Θα περάσει και αυτό. Όπως και τότε. Πρίν πολλά χρόνια. Το ίδιο αποτέλεσμα. Το ίδιο σημάδεμα. Το ίδιο χάσιμο.
Όλα όσα αρνηθήκαμε , αυτό είναι το πεπρωμένο μας!!!