Κάπου στο βάθος!

Μου λείπεις. Μια ζωή έμαθα να μου λείπεις. Ότι ήθελα, ότι φανταζόμουν ότι ονειρευόμουν ήταν πάνω σου και εσύ
μακριά. Με τις λιγοστές στιγμές μας είδα ότι μπορούσαμε. Μια ζωή πεταμενη. Μια ζωή χαμένη. Ίσως ομως και μια ζωή κερδισμένη σε εμπειρίες και εικόνες. Μάθαμε να προχωράμε χωριστά. Μάθαμε να ζούμε μοιράζοντας τον έρωτα εδώ και εκεί. Μάθαμε να ζούμε τον εγωισμό μας σαν αναπόσπαστο στοιχείο του χαραχτήρα μας. Μάθαμε πολλά  αλλά ξεχάσαμε κάπου τον εαυτό μας. Κάπου μέσα μας. Κάπου ξεχασμένο σε μια φωτογραφία, σε ένα γέλιο, σε μια ανάμνηση.
Δύο ευκαιρίες.
Η πρώτη χαζή, παιδική με την αφέλεια της νιότης και τον εγωισμό της κυριαρχίας μέχρι εκεί πού δεν παίρνει. Από μακριά χάλια και όταν δόθηκε η ευκαιρία, στην πιο ερωτική πόλη της χώρας, πετάχτηκε από το παράθυρο. Γυρίσαμε πλάτη ο ένας  στον άλλο και αποκοιμηθηκαμε!
 Η δεύτερη με στιγμές από κοντά. Στιγμές όμορφες και ερωτικές. Πιο ώριμοι και πιο γεμάτοι από εμπειρίες. Εγωισμός. Πάλι εδώ πάλι δυνατός πάλι έντονος. Όλα τόσο δύσκολα. Και μετά πάλι στην αρχική μας κατάσταση. Όλα γίνονται για κάποιο λόγο που ίσως δεν μάθουμε ποτέ. Όλα αντίθετα, όλα ανάποδα. Και με την ίδια πάντα πικρή γεύση στο στόμα, την καρδιά και τα αισθήματα. Κάποιες δροσοσταλιδες χαράς και ευτυχίας. Κάποιες ανάσες ομορφιάς και έκστασης. Μια όαση και κάποιες κρυφές ματιές στο μέλλον. Σε αυτό που με τόση χαζομάρα τελικά πίστευες ότι σου κλάπηκε. Σε αυτό Που είχες την απατηλή ιδέα ότι μπορεί να το κερδίσεις πάλι. Σε υποσχέσεις που πάλι στον δρόμο δεν άντεξαν και μείνανε λόγια. Και αυτό Που μένει τελικά η αγάπη. Μια αγάπη που περιμένει το όνειρο.
 Άλλη ευκαιρία?
 Απλά περιμένεις. Περιμένεις και θρηνεις το χαμένο καιρό. Και επιμένεις να αγαπάς. Γιατί όλα είναι αισθήματα. Όλα είναι αισθήσεις. Εικόνες. Μυρωδιές και ήχοι.
Αγγίγματα, φιλιά, βλέμματα και.....κάπου στο βάθος ένα σαξόφωνο  να συνοδεύει.