Γκόλφω, του Σπυρίδωνος Περεσιάδη

.......Είν' η αγάπη φονικό που ζωντανό σ´ αφήνει.

Είν´ η αγάπη ξενιτιά που παίρνει το παιδί σου

και κάθε μέρα καρτερείς μη και γυρίσει πίσω.

μα από τη γη τα πόδια σου δε λες να ξεκολλήσεις.

Ειν´ η αγάπη όνειρο που θέλεις για να τρέξεις

Αρρώστια είναι ν αγαπάς αρρώστια που σε λιώνει

Είν´ η αγάπη χείμαρρος χιμάει και σε συντρίβει. μα δε γυρεύεις γιατρικό δε θέλεις να μερώσεις

Αγάπη είναι να κοιτάς την πόρτα ολοένα

Αγάπη είναι ν' αγαπάς όποια πληγή σ´ανοίγει Αγάπη είναι η μοναξιά που πρέπει στον καθένα........

Μια φοβερή ερμηνεία και ένας λόγος καθαρός, συγκλονιστικός και αληθινός.

Ευχαριστώ Δ.Λ.