Λόγια φθινοπωρινά!!!!

Μια μέρα φθινοπωρινή, μια μέρα που η ψυχή φτερουγίζει στην ανάμνηση του χθες.
Σε οράματα και σχέδια που διακόπτονται απότομα, άτσαλα και η προσγείωση ανώμαλη. Μια από αυτές τις καταστάσεις που όλα ζορίζουν. Όλα είναι ανυπέρβλητα και η ζωή συνεχίζει σε ρυθμούς χωρίς σχέδια, χωρίς πλάνο και χωρίς σκοπό. Απλά να περνάει ο καιρός και και να προσπερνάει η ζωή κοιτώντας την από τις χαραμάδες ενός παλιού τοίχου εργοστασίου, μιας τζαμαριας βρώμικης και χαμένος στις φάτσες των αγουροξυπνημενων ανθρώπων που σου τραβάνε την ενέργεια. Οι ώρες έρχονται και φεύγουν, γίνονται μέρες, μήνες,χρόνια. Και τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Το στομάχι έχει διπλώσει στην μέση, στα τέσσερα, στα οχτώ. Μια συνήθεια η ανάσα και αυτή από τις δύσκολες. Ξεροκαταπινεις στη σκέψη της καθημερινότητας, αυτής που ήθελες να αλλάξεις. Στα πλάνα που έπεσαν έξω και στις χαμένες ευκαιρίες ζωής. 

Ξανά η επανάληψη μιας στατικής και βρώμικης πορείας που συνεχίζει να σε αποβλακωνει. Υπάρχει κάτι. Έχεις βολευτεί με αυτό. Παραμένεις δέντρο με βαθιές ρίζες που δεν μπορείς να κάνεις βήμα. Τελικά οι ευκαιρίες είναι για να είναι. Φόβος και ευθύνες. Ανάσα δεν παίρνεις. Όλα έχουν χτιστεί για να σε "προφυλάξουν" από σένα. Από τον ίδιο σου τον εαυτό. Μόνο όταν καταρρέουν όλα γύρω σου πιάνεσαι από ανάγκες και θέλω για αλλαγές. Τότε τολμάς. Τότε γίνεσαι θύμα και θύτης. Όλα είναι τόσο εύκολα που....τίποτα δεν γίνεται τελικά. Και παραμένεις στο κέλυφος σου ασφαλισμένος και απομακρος. Και η ζωή φεύγει. Και πίσω μένεις εσύ να την κοιτάς. Μα πως μας μεγάλωσαν ετσι; Πώς μας πότισαν με αισθητικές εγωιστικές και ξένες τελικά προς εμάς. Και η ανασφάλεια η δύναμη που κινεί τα πάντα. Υπάρχει αντίδοτο; Κάτι να σου δώσει την δύναμη να ξεριζωσεις αυτό που σε κρατά θαμμένο στο έδαφος; Πονάει και είναι δύσκολο. Αξίζει; Είναι τόσο εγωιστικό αυτο; 

Ναι υπάρχει!!! Έρωτας το αναφέρουν οι ειδικοί. Έρωτας για την ζωή. Και φόβος. Για αυτό που φεύγει και σε αφήνει πίσω. Για την ζωή που είσαι καψουρης και όμως δεν στέκεται. Δεν σε περιμένει. Απλά φεύγει. Και εσύ εκεί, στα ίδια μονοπάτια, στις ίδιες καταστάσεις. Παρακολουθείς ανήμπορος και φοβισμένος. Μένεις πίσω. Αδυνατείς να ζήσεις όπως θέλεις. Όπως εσύ φανταστηκες και δημιουργησες στο μυαλό σου. Υποχωρήσεις και συμβιβασμοί. Μια πραγματικότητα που ξεθωριάζει με τον καιρό και ακολουθεί τα μονοπάτια του φθινοπώρου. Ξεραμένα φύλα πεταμένα στο χώμα. Δεν ξέρω αλλά......αρχίζει και μου αρέσει αυτή η εποχή. Μοιάζει περισσότερο στην ψυχοσύνθεση μου. 

Καλημέρα στο μόνιμο και στο ασφαλές αφού η δύναμη να σε τραβήξει χάθηκε,απομακρύνεται ...καλημέρα!!!