Μοναχικότητα...!!!

Τι θλίψη μπορεί να κουβαλάει η μοναχικότητα μέσα στο σύνολο και ποια αίσθηση του κενού να γεμίσει με την παρουσία τριγύρω συνοδευτικών αλλά αδιάφορων οντοτήτων. Κάτι άδειο υπάρχει στην ατμόσφαιρα που δίνει δυναμική στην ερήμωσης. Μοναχική διάθεση βγαλμένη από το τίποτα των πραγμάτων που μας απομακρύνουν από το ιδεατό για μας. Από το άδειο που χαρακτηρίζει αυτόν που δεν ξέρει πως και πότε να κάνει το βήμα. Από το τσακ που χωρίζει την αποφασιστικότητα με ήχο δυνατό εκκωφαντικό και συνάμα ήρεμο και χλιαρό σαν το γνώρισμα της δειλίας. Απο το λιγουλάκι χρωματακι, τοοοοσο μικρό αλλά ταυτόχρονα και ικανότατο να επισκιάσει την αχρωμια. Τόσο κοντά σε πολλά και παράλληλα, αποφασιστικά στην άκρη. Είναι εκεί και την ίδια στιγμή λείπει. Συμμετέχει και αγνοεί τα πάντα. Ένας μικρότερος κόσμος, δικός του, μέσα στο σύνολο. Με τουπέ και μαζί ταπεινό. Ένα πρώην ζωντανό και να ψάχνει να προσφέρει ακόμα στους γύρω του λίγο από την λάμψη και το χρώμα που σε λιγο θα ξεθωριάσει....και το ξέρει!!!! Θα συνεχίσει για λίγο ακόμα να εκπροσωπεί όλα όσα με περίσσιο θάρρος εκφράζει, κόντρα όσο αντέχει σε αυτό που έρχεται. Τελειωμένη υποθεση και είναι εκεί δίνοντας τον τόνο. Μέχρι να σβήσει. Να πεταχτεί. Να γίνει ένα με την φύση. Ένα με το υπόλοιπο κορμό. Ένα με αυτό που του λείπει πραγματικά για να ολοκληρωθεί. Και ξέρει ότι πια δεν το έχει και είναι μισό. Δεν θα το βρει ξανά παρά μόνο εκεί....μοναχά όταν σβήσουν τα φώτα και όλα πλέον δεν έχουν καμία σημασία. Κάτι που πονάει ακόμα πιο πολύ και από την υπομονή της μοναχικότητας, με όλη την σημασία της λέξης και παίρνοντας απόσταση από την μοναξιά !!!!