Ζωντανά σοκάκια!!!

Στα στενά σοκάκια η ψυχή γυρίζει φορτωμένη....ζωή!!! Μια βόλτα στα γέρικα καλντερίμια της πόλης, που σε πείσμα όλων μένει εκεί ακόμα αγέρωχη να κοιτά τον διαβάτη, με ύφος παρακμάζουσας
θεατρίνας, που χαίρεται να θυμάται τα μεγαλεία της. Υπομονετική και καλοσυνάτη, αγκαλιάζει τον περαστικό και μέσα από τις εικόνες της αφηγείται ιστορίες καθημερινότητας,χαμένη στον χρόνο και στην λήθη του μυαλού και τον στενών της. Σαγηνευτική ακόμα και ντούρα, βλέπει την πραμάτεια των μικροπωλητών να απλώνουν σιγά σιγά τα καλούδια τους και να προσμένουν τον επισκέπτη για βίζιτα.
 Με την απομάκρυνση και των τελευταίων ακτίνων του ζωοφόρου ήλιου, μια άλλη διάσταση ξεπηδάει από το πουθενά. Μια βουή, μια φασαρία και μια πολυχρωμία δίνει ζωντάνια στα στενά. Μια βόλτα απλή ξαφνικά μετατρέπεται σε ταξίδι στον χρόνο. Μια χρονομηχανή σε ταξιδεύει και σε πάει σε καταστάσεις παλιές και σε φορτώνει με εικόνες, σε μεθάει με μυρωδιές και κάνει τις αισθήσεις σου να τρελαίνονται.
 Μια άλλη εποχή τόσο μακρινή αλλά και τόσο ταιριαστή στην ψυχοσύνθεσή σου, σε μετατρέπει σε ηθοποιό ταινίας ρετρό, σε κάνει ένα με το σκηνικό και σε αφομοιώνει θέλεις δεν θέλεις με την ταξιδιάρικη διάθεση που αναδύει. Ένα ταξίδι στον χρόνο που αναπολείς και συγκρίνεις.Γυρίζεις πίσω εκεί που όλα δεν ήταν τόσο σοβαρά.
 Όλα ήταν φανταστικά και ονειροπόλα. Καταστάσεις, τρέλες και ....επιλογές. Πράγματα που ήθελες και δεν ήξερες τον τρόπο να τα πλησιάζεις. Θέματα που τόσο αψήφιστα πλησίασες και στο τέλος τα παράτησες, αν και ήξερες ότι είναι απλά η ζωή σου. Έρωτες ,πάθη και συγκινήσεις που ήθελες να τις ζήσεις και να τις στραγγίσεις μέχρι τέλους. Θέσεις απέναντι σε πρόσωπα και καταστάσεις, που στην νεανική τρέλα άλλαζες σε δευτερόλεπτα χωρίς την παραμικρή αναστολή.
 Τις κοιτάς με μια κριτική ματιά πλέον και με το μυαλό πιο μαζεμένο, το κορμί λιγότερο ευλύγιστο, μα την ψυχή το ίδιο ονειροβατούσα. Μια θλίψη βγαίνει από μέσα σου για όλα όσα δεν μπόρεσες να κάνεις, για όσους άφησες να φύγουν με ελαφριά την καρδία, για αυτούς που σε εγκατέλειψαν στην διαδρομή, για αυτό το κάτι που πάντα θα μένει μισό και πάντα θα σε στοιχειώνει. Για οτιδήποτε και οποιονδήποτε σε αυτό το ταξίδι της ζωής σου έκανε παρέα, για λίγο ή για πολύ, για έντονα ή χαλαρά, για σημάδεμα ή για ένα τίποτα.
 Ένας βηματισμός στα σοκάκια..μια διαδρομή στο παλιό, μια αναπόληση και μια αυτοκριτική. Δυστυχώς ή ευτυχώς σημαδιακή και πονάει. Ξυπνάει τον εσωτερικό σου κόσμο και σε διδάσκει. Το θέμα είναι πόσο καλός μαθητής είσαι και πόσο αντιλαμβάνεσαι τα μαθήματα της ζωής. Οι κοπάνες είναι ανάσες, μικρές και αναζωογονητικές αλλά δεν μπορείς να το σκάσεις από αυτό το σχολείο διαρκείας. Στο τέλος πάντα τα αποτελέσματα κρίνουν την χρονιά, και ψάχνεις να βρεις το γιατί και που υστέρησες...μέχρι την τελική αποφοίτηση!!!