Υπέρ, υπέρ, υπέρ....

Μια νέα μέρα ξημέρωσε και έδωσε τα φώτα της στην σκοτεινιά της νύχτα προβάλλοντας στο φως όλα όσα τιμωρούν, εξαγνίζουν και δοκιμάζουν μυαλό, καρδιά, ψυχή.
Το γλυκόπικρο αισθητικά μοντέλο της καθημερινότητας αρπάζει την ευκαιρία του και προβάλλει ξανά με εκδικητική διάθεση και εκρηκτικό ταμπεραμέντο. Πάλι οχυρωμένοι πίσω από πολεμίστρες ψάχνουμε να αμυνθούμε και να διαφυλάξουμε ανάγκες, θέλω και επιθυμίες. κυνηγάμε το αδύνατο να το φέρουμε στα μέτρα μας τονίζοντας κάθε τόσο τα δυνατά του σημεία, ικανοποιουμαστε στην πιο έντονη μορφή του περιορισμένου και μαθαίνουμε να ζούμε με ελευθερίες και με επαναστατικές διαθέσεις κλείνοντας το μάτι αδιάφορα στα όρια που έχουμε αφήσει στους άλλους να μας επιβάλουν, να μας οδηγούν και να μας κατατάσσουν. Αντιδράσεις στο περιορισμένο και ζητούμενο το όλον. Ψάχνοντας τον εαυτό σου στο μπόλικο θέλω, σε όλα όσα με τόσο πάθος και επιμονή κυνηγάς και ζητάς τα πάντα δίνοντας παράλληλα ψυχή, και συναίσθημα στον υπερθετικό βαθμό ή όσο είναι δυνατόν περισσότερα μέχρι όλα να εξαφανιστούν. Και αυτό που βγαίνει κουράζει, ταλαιπωρεί και τσακίζει ότι χτίζεις, ψυχολογικά, σωματικά και εγκεφαλικά. Ένα γιατί και ένα γαμώτο για όλα όσα προσπαθείς, για όλα όσα δοκιμάζεις, για όλα όσα με τόση δύναμη και ποιότητα προσπαθείς να δώσεις. Πόσο ακατόρθωτη φαντάζει η επικοινωνία μερικές φορές, πόσο αναληθείς και λίγη μπορεί να σταθεί η επιθυμία να δίνεσαι, πόσο ο ολοκληρωτισμός τελικά καταστρέφει, ταλαιπωρεί και εκδικείται στο τέλος αυτόν που με τόση δυναμική μπορεί και ζητάει λίγα πιο πολλά από όλα τα θέλω του. Ιδανικός ιδεαλισμός και εγώ απέχω. Άλλοι ζουν με ένταση τη διαδρομή ανάμεσα στο όλο στο τίποτα και τα όνειρα. Το κάρμα δυνατό αλλά η συνήθεια ακόμα πιο ποτισμένη σε κάθε σκέψη, σε κάθε κίνηση σε κάθε λογική.