Μεθυσμενα λόγια....

Το ποτό μεθάει το λιγοστό δείγμα λογικής και τα βήματα οδηγούν στο δωμάτιο που μοιάζει με κάτι
τόσο άβολο να δεχτεί τις σκέψεις και το χαμένα όνειρα. Το χθες που ήταν τόσο όμορφα ανεκτο με την προσμονή της επόμενης μέρας και το αύριο να πονάει και να ενοχλεί. Έτσι είναι ο έρωτας. Την μία στα ουράνια και την επόμενη στα τάρταρα. Απίστευτος συνδυασμός. Το ταβάνι γυρίζει, το φως λιγοστό και η καρδιά κομμάτια. Δεν υπάρχει κουράγιο για τίποτα. Αγαπητό ημερολόγιο, άλλη μια μέρα πέρασε, έφυγε και στο πέρασμα της άφησε την θλίψη να είναι παντού. Θα περάσει. Θα ξεχαστεί και αυτό. Η αγάπη πάντα μένει. Δεν αγαπάς και ξε αγαπάς από την μία μέρα στην άλλη. Ο έρωτας. Αυτός ο τρελός. Αυτός είναι που κάνει τα πάντα δυνατά. Ο έρωτας για την ζωή, για τον ήλιο για το φως, θα ξεπεράσει όλες τις δυσκολίες. Γιατί όπως και να το κάνεις, ο έρωτας με έρωτα περνάει. Και μένει η αγάπη. Πολλά χρόνια τώρα. Ας γίνουν ακόμα λίγα. Τι πειράζει. Η ζάλη δεν κάνει πίσω. Το αίμα κυκλοφορεί γρήγορα και έντονα και κάνει τον πονοκέφαλο αβάσταχτο.
Καληνύχτα αγαπούλα μου.