Άλλη μια νύχτα.....

Πως θα αντέξω πάλι αυτή τη νύχτα?

Και αυτό το φεγγάρι πως φέγγει τόσο δυνατά ,πόνεσε τα μάτια μου ,μάτωσε την ψυχή μου.

Γέμισε φαντάσματα το δωμάτιο και τα συναισθήματα με στοιχειώνουν.

Έρχονται στιγμές που νομίζω ότι όλα ήταν ένα όνειρο ή μια παλιά ξεθωριασμένη εικόνα που πετάχτηκε καθώς άνοιξα το σεντούκι με τις αναμνήσεις μου.

Δίπλα στο παράθυρο η τριανταφυλλιά σου ανθίζει ,ανοίγει ένα τα μπουμπούκια της και μου χαμογελάει με παιδική αφέλεια, λες και δεν ξέρει για τη μάχη που γίνεται μέσα μου, λες και κάθε βράδυ δεν είναι ο εξομολογητής μου.

Με κοροϊδεύει, το βλέπω.

Φαντάζει τόσο όμορφη καθώς το ασημένιο φως ,φιλά τα μικρά κεφαλάκια της, τόσο ευτυχισμένη.

Θέλω να διαλύσω την ομορφιά της ,να ξεφτίσω το άρωμα ,να την πονέσω, να αφήσω τα αγκάθια να μπουν στο δέρμα μου, να σε ματώσω ,να σε πονέσω.

Θέλω να είναι η τελευταία νύχτα που θα τραβήξω νερό από την ψυχή μου και θα την ποτίσω με τα δάκρυα μου.

Αλλά το μόνο που κάνω είναι να την κοιτάζω.

Απλά να την κοιτάζω.

Ένα μικρό αεράκι τρυπώνει και με αγγίζει …τι περίεργο γνώριμο αίσθημα κατακλύζει τις αισθήσεις μου.

Πυρώνει τα ξεχασμένα σημάδια σου και δυναμώνει τη φωτιά στο κορμί μου.

Σε έχω? Σε είχα ποτέ μου?

Σαν και αυτό το αεράκι ήσουνα έπαιζες λίγο με τα μαλλιά μου, έκλεβες φιλιά, έφερνες για λίγο το ουράνιο τόξο και όταν έφευγες άφηνες ερημιά και σκοτάδια.

Πόσο θέλω να φωνάξω μου λείπεις, κομμάτια με κάνει η απουσία σου, σε περιμένω, σε χρειάζομαι, έλα μην αργείς, μα ψίθυρος δεν βγαίνει από τα χείλη μου.

Άλλη μια χαμένη μάχη.

Πάλι τα κατάφερες, γέμισε το δωμάτιο από εσένα.

Άλλη μια νύχτα που με νίκησες.